Bierzcie i pijcie

Kolejne spotkania były ścieżką. Krętą ścieżką. Do zatracenia, czy do świętości? Skąd mogliśmy to wiedzieć? Gdy jest się w Ulu, podobne refleksje nie mają większego znaczenia. Szliśmy w dół, do samego serca.

Co to jest ofiara.
Co to jest poświęcenie.

Trucizna jaką sączył Metnitz coraz bardziej i bardziej ogarniała nasze serca i umysły.

A oto, czego nauczał nas M.:

Nasz Pan podzielił się sobą. Zrezygnował ze swej świętości, z nadludzkich przymiotów, wzniósł się ponad swoją boskość i oddał nam swoje człowieczeństwo. A Ci, którym je oddał stali się tym, czym był on, nim dokonał Rytuału.

A.K. ponieśli słowo i czynili to, co kazał czynić na jego pamiątkę. Szukali jemu i sobie podobnych. Docierali do nich, otwierali ich dusze i ciała, by obdzielić cały świat świętością.

Marzyłem by stać się jednym z nich. Z bezsensownego życia, wegetowania w Waldenburgu. Miałem stać się... Czym właściwie miałem się stać?
I kim jestem?

Jestem NicKT1. To wtedy się narodziłem. I umarłem.

Powoli przygotowywaliśmy się do wejścia w kolejny krąg. Krwi.